Tundra) tworzy wielka . formacje,

Tundra) tworzy wielką . formację, pozbawioną w zasadzie drzew, pokrytą mchami i porostami, tu i ówdzie urozmaiconą drob- nymi skarlałymi krzewami (wierzba, brzoza. jałowiec) i udekorowaną ziołami kwiatowymi. Jest to środowisko otwarte, o charakterze stepu mchowo-porostowego, roztaczające się w ubogim w opady, surowym klimacie przybiegunowym. Ku południowi przechodzi stopniowo w karłowaty las, oddzielający je od tajgi, a ku północy w coraz bardziej i dłużej w ciągu roku pokryte śnie- giem i lodem przestrzenie ziem przybiegunowych. ( Słońce nie wznosi się wysoko nad horyzont, stwa- rzając z tundry środowisko życia wyjątkowo surowe pod względem termiczn~ Walka rozgrywa się tu głównie z zimnem, a nie z brakiem wody jak w pu- styni. W ciągu krótkiego stos~koWO lata temperatura za• dnia podnosić się’ może dosyć wysoko, dochodząc miejscami do 30° i spadać poniżej 0°, choć na ogół w tej krótkiej „ciepłej” porze tundry przeciętne oscy- lacje wynoszą od 5 do 15°. Zimą temperatura spada, ogromnie, wahając się zależnie od miejsca od -60°, jak na tundrach syberyjskich, do odwilży. Wskutek takich warunków grunt w zasadzie jest stale prze- marzły, redukując do minimum życie ziemnej fauny i wykluczając sen zimowy ssaków, przeciwnie niż na stepach. Stali mieszkańcy tundry to zwierzęta’ szczególnie odporne na chłód, wytrzymujące złe warunki odżyw- cze: z roślinożerców renifer, wół piżmowy, zając bielak i lemingi” z drapieżców lis polarny, rosomak, wilk, niedźwiedź biały; ostatni trzyma’ się prze- ważnie pobrzeży morskich i obszarów pokrytych wiecznym śniegiem i lodami. Świat ptaków miejsco- wych charakteryzuje pardwa i sowa polarna. Latem dołączają się bardzo liczne gatunki sezonowe, prze- ważnie ptaków błotnych, które na okres krótkiego lata przybywają dla zakładania gniazd i wyprowadza- nia młodych. Wtedy to tundra robi wrażenie siedliska bardzo ożywionego. [patrz też: , , ]