Pod woda z lekka rozwiera

Pod wodą z lekka rozwiera skrzydła, zwiększa- jąc tym samym powierzchnię ciała, przeciwstawiając się prądowi, który go do dna przywiera i nie pozwala wydostać się na powierzchnię lżejszemu od wody ciału. Jednocześnie silnie chwyta się palcami ka- mieni. W związku z ta- kim sposobem życia ma muskulaturę biodrową sil- niejśzą niż kos. Innych bardziej widocznych zmian w ukształtowaniu ciała i w typie ekologicznym nie wywołał ten orygi- nalny etap przystosowa- nia się do życia wodnego u ptaka, którego naj bliżsi krewniacy prowadzą ży- cie całkowicie lądowe. Pluszcz skacze do wody najczęściej z upatrzonego miejsca nad wodą. Drobna fauna potoków, nad któ- rymi żeruje zwykle jest obfita i pluszcz zajmuje niszę ekologiczną, w której pod względem pożywienia nie ma konkurentów, bo chociaż nad tymi potokami zja- wiają się także pliszki, górska (Motacila cinerea) i siwa (M. alba), nie wyławiają one jednak pożywienia z wo- dy (J. Sokołowski). Wielka obfitość ptaków nad brzegami wód znajduje wyjaśnienie nie tylko w wyjątkowo bogatych zaso- bach pożywienia w wodnych siedliskach śródlądowych, ale także w łatwości przelotów. Zbiorniki takie są izolowane i często od siebie odległe. Ptaki, przysto- wawszy się do życia wodnego czy półwodnego, nie zatraciły przecież funkcji lotu i’ to im ułatwia w ogromnym stopniu pojawianie się mniej lub więcej okresowe nad wodami. Mocno związane z określonymi zbiornikami są ssaki, których urozmaicone typy, podobnie jak u ptaków, kształtu, jak i obyczajów do życia wodnego. Znamy stekowce, jak dziobak, torbacze (Chironectes), owado- żerne (Potamogale, Myogale), liczne gryzonie (Arvi- cola, Hydrochoerus, Ondatra, Castor), drapieżne jak wydra (Lutra) itp., nie mó- wiąc już o ssakach częściowo omówionych w rozdziale pier- wszym z racji oddychania, gdzie scharakteryzowano je jako typy lądowo-wodne. [przypisy: , , ]