Krazenie wody w pusty- niach

Krążenie wody w pusty- niach odbywa się z reguły na drodze pokarmowej. Spotykają się także i formy higrofilne, jak pewne ślimaki, ale występowanie ich uzależnione jest od rosy porannej i nocnego sposobu życia. Wytrzymałość wielbłąda na brak wody, do dwóch miesięcy w porze zimowej, oraz inne przystosowania do życia pustynnego były przedmiotem rozległych studiów fizjologicznych Schmidt-Nilsena. Dzięki spec- jalnym białkom rozpuszczonym w osoczu krwi, wią- żącym wodę, wielbłąd, tracąc wodę z tkanek, zacho- wuje prawie normalne jej ilości we krwi (przy utracie. około 40 l z ciała, ‚Krew traci zaledwie około 1 l). Przy termoregulacji dużą rolę odgrywają znaczne wahania ciepłoty ciała w ciągu doby, od 33° do 40,5°r oraz izolacyjne właściwości wełny. Jako zwierzęta pustynne nabyły w biegu ewolucji tych właściwości, przewyższając Jtakie ssaki jak osły, również przysto- sowane do suchego klimatu. Ciekawe są adaptacje. lokomocyjne. W związku z sypkością podłoża na .piaszczystych zwłaszcza pu- styniach’ ‚. wytwarzają się specjalne przystosowania w odnóżach. Noga skoczków pustynnych zaopatrzona jest w rodzaju pędzelka z włosów, ułatwiającego oparcie o sypkie podłoże dla wykonywania dalekich, odbijanych od podłoża skoków tych ssaków. Specjalne „podeszwy” do chodzenia po piasku mają wielbłądy i osobliwe ptaki pustynniki. Także do tego typu przy- stosowań należą grzebykowate o wydłużonych palcach łapki gadów i uwłosione stopy chrząszczów pustyn- . nych, o. czym już wspominaliśmy przy omawianiu wpływu fizycznych właściwości podłoża na zwierzęta, w rozdziale III. Ubarwienie większości mieszkańców jest płowe, . bardzo zharmonizowane . z kolorytem środowiska. Jednak jego rola ochronna nie zawsze jest wyraźna, bowiem często wydaje się być niepotrzebna. np. w stosunku do gatunków prowadzących. nocny tryb życia. Raczej. jest następstwem bezpośredniego dzia- . łania suchego klimatu pustynnego i silnego promie- niowania poprzez przemianę materii, zgodnie z zasadą Glogera. [podobne: , , ]