Oto kilka najbardziej znanych przedstawicieli

Oto kilka najbardziej znanych przedstawicieli tych ogniw końcowych nektonicznego życia pelagicznego, które wespół z planktonem tworzy wielki biom mor- ski – e k o s y s t e m p e l a g i a l u. Rurkopław Veletla pływa na powierzchni, wystawia ponad wodę żagielek ( by the wind sallor”). Rozmaite drobne i większe zwierzęta, trzymające się przy samej powierzchni tworzą p l e u s t o n. Ła- two wpadają nam w oczy przy obserwacji powierzchni z pokładu prującego fale okrętu. Charakterystyczne są zwłaszcza rurkopławy (Physalia, Velella, Porpita), ślimaki fioletowe lub niebieskie Janthina i Glaucus, kolonialne promienice z rodzaju Sphaerozoum. Do także włączyć jedyne owady pelagiczne – pluskwiaki z rodzaju Halobates, znane w liczbie około 40 ga- tunków, które w pewnych rejonach mórz gorących ślizgają się po powierzchni, niby nasze nartniki, w poszukiwaniu meduz, których sokami się żywią. Wszystkie te formy, w zasadzie lżejsze od wody, odznaczają się wyraźnymi przystosowaniami do życia powierzchniowego, wymagając najczęściej bezpośre- dniego zetknięcia z powietrzem. Niektóre wyzyskują wiatr jako czynnik lokomocji. Vel ella z racji kształtu i ułożenia jej wystającego nad wodą „żagla” nazy- wana jest przez Anglików „by the wind sailor” . Drobne zwierzątka osiadłe często .korzystają z pleus- tonu jako środka lokomocji. Odżywczo uzależniony jest pleuston od planktonu warstw górnych. Z wodami pelagialu związały Zycie również i• te drobne ciemne ptaszki z grupy burzyków Hydrobates pelagicus, które w cieplejszych rejonach mórz, z dala od brzegów, Wśród spienionych fal oceanicznych, czę- sto także na fali skotłowanej śrubą okrętową prze- biegają lub przelatują w poszukiwaniu pokarmu. Na powierzchni fali pelagiczne] są w swoim żywiole. Morze Sargassowe [hasła pokrewne: , , ]